25 Temmuz Cumartesi günü Berlin’deki Onur Yürüyüşü, mevcut bilgilere göre radikal İslamcı saiklerle gerçekleştirilen LGBTİ+ karşıtı bir saldırının hedefi oldu. Korteje dalan bir araç nedeniyle bir kadın hayatını kaybederken, birçok kişi yaralandı. Ertesi gün ise polisle saldırgan arasında çıkan çatışmada fail, polis tarafından vurularak öldürüldü.
Bu saldırı, Almanya’da ve Avrupa’nın diğer bölgelerinde büyük yankı uyandırdı. LGBTİ+ örgütleri ve grupları birçok kentte anmalar düzenlerken, Alman siyasetçileri ve burjuva medyası saldırıyı Müslümanlara ve göçmenlere karşı bir propaganda fırsatı olarak kullandı. Pride Rebellion olarak bu saldırıya sokakta yanıt vermek amacıyla 2 Ağustos günü Almanya’nın çeşitli kentlerinde eylemler gerçekleştirdik.
Saldırının zamanlaması
Almanya ve Avrupa’da LGBTİ+’lara yönelik şiddet giderek artıyor. Bu durum, öncelikle parlamentolarda, sosyal medyada ve sokaklarda faşist güçler tarafından yayılan ve giderek sertleşen LGBTİ+ düşmanı provokasyon stratejisinin bir parçasıdır. Geçmişte Almanya’da Onur Yürüyüşleri defalarca tehdit edildi ve saldırıya uğradı. Bu tehditlerin ve LGBTİ+’lara yönelik şiddetin başlıca aktörleri Avrupalı beyaz üstünlükçü faşistler olmasına rağmen, burjuvazi Müslüman ve göçmenleri suçlamayı tercih ediyor ve binlerce hatta bazen milyonlarca kişinin sınır dışı edilmesini talep ediyor.

Bölünmenin hüküm sürdüğü bir dönemde yaşıyoruz. İktidar sahipleri, sebep oldukları toplumsal problemlerin “suçlularını” arıyor; LGBTİ+’lar “aile için bir tehlike”, göçmenler ise “bizim sırtımızdan geçinen şiddet eğilimliler” olarak gösteriliyor. Sorunların kaynağının kendileri olduğunu saklamak için ellerine geçen her saldırı ve kara propaganda fırsatını değerlendiriyorlar. Bu bölünmeye karşı çıkıldığında neler yaşandığını protesto eylemlerinde görebiliriz. Almanya’nın bazı şehirlerinde her yıl “Enternasyonalist Queer Onur Yürüyüşleri” ve Gazze’deki soykırım başladığından beri “Queers for Palestine” protestoları düzenleniyor. Bir yandan polis bu gösterilere karşı aşırı şiddet kullanarak müdahale ediyor, diğer yandan medya ve diğer sağcı aktörler, LGBTİ+’ların aslında “korkmaları gereken” kişilerle yan yana olmasından rahatsızlık duyuyor.
Dolayısıyla Berlin’deki Onur Yürüyüşü’ne yapılan saldırı, LGBTİ+’lara yönelik nefret ve şiddetin giderek güçlendiği ve acımasızlaştığı, LGBTİ+’ların ve göçmenlerin düşmanlaştırıldığı ve birbirlerine karşı kışkırtıldıkları bir döneme denk geldi.

Egemen sınıfının ikiyüzlülüğü
Şansölye Friedrich Merz, saldırının ertesi günü düzenlediği basın toplantısında şunları söyledi:
“Burada, Berlin’de ve aynı zamanda tüm Almanya’daki Christopher Street Day katılımcılarına şunu haykırmak istiyorum: Bizleri sindirmelerine izin vermeyin! Bu eylemlerin tek bir amacı var: Toplumumuzu bölmek istiyorlar. Sahip olduğumuz en önemli şeyi, yani açıklığımızı ve özgürlüğümüzü elimizden almak istiyorlar. Biz […] terörizm zehirinin […] toplumumuzda daha da yayılmasına izin vermeyeceğiz.”
Neredeyse tüm diğer partiler ve medya kuruluşları bu açıklamayı destekledi. Hepsi bu saldırıyı “dışarıdan” gelen ve “toplumumuzu” tehdit eden bir tehlike olarak sunuyor. “Çeşitliliğimizin ve açık görüşlülüğümüzün” aşırılıkçılığa karşı savunulması gerektiğini vurguluyorlar. Oysa Alman devleti son yıllarda bizi korumaktan çok uzak bir tutum sergiledi. Şimdi “İslamcılık”tan korunmamızı talep eden politikacılar, yıllardır bizi ve haklarımızı ayaklar altına aldılar: Danışma merkezlerimize ayrılan bütçelerin yetersizliği ve yapılan kesintiler, “Kendi Kaderini Tayin Hakkı Yasası”nı kaldırılacağının duyurulması, transların tıbbi bakıma yetersiz erişimi ve başka birçok şey… Alman faşist gruplar, yıllarca Pride geçit törenlerine karşı provokatif eylemler yapabildi, ölüm tehditleri savurabildi, katılımcıları tehdit edebildi ve hatta bazılarını dövebildi; buna rağmen hiçbir yasak uygulanmadı. Şimdi bizi “İslamcılığa” karşı koruyacaklarını söyleyen politikacılar, Suriye’deki radikal İslamcı çete HTŞ rejimini ve Türkiye’deki faşist AKP-MHP rejimini destekliyorlar. Afganistan’a sınır dışı etme işlemlerini kolaylaştırmak için Taliban’la anlaşmalar yapıyorlar.
İktidar sahipleri ne bizi korunmamızı ne de radikal İslamcılığa karşı etkili bir mücadeleyi önemsiyor. Dünyayı kendi istedikleri gibi yönlendiriyorlar. Bir saldırı düzenlediğinde, iktidar sahipleri birdenbire LGBTİ+ hakları savunucusu kesiliyor. Küresel çıkarlarını dayatmak için kökten dinci bir rejimi desteklediklerindeyse LGBTİ+ hakları umurlarında olmuyor ve “pespembeye” boyanan cihatçılar “siyasetçi” olarak sunuluyor.

Onların şiddetine ve bölücülüğüne karşı uluslararası dayanışma
LGBTİ+’lar olarak şu anda nasıl hareket etmeliyiz?
Hüzün ve kedere kapılmamalı, sokaklara çıkmalıyız. Dünyanın her yerindeki LGBTİ+’ları topluluğumuzu sindirme girişimlerine boyun eğmemeye, aksine LGBTİ+ karşıtı şiddetle mücadeleyi büyütmeye çağırmalıyız. Acımızın ırkçı provokasyonlar için araçsallaştırılmasına izin vermemeliyiz. Şiddetin nereden geldiğini, yani asıl kaynağını ifşa etmeliyiz: Bu, ne Almanlara ne yabancılara ne de herhangi bir dine özgü değil; sistemik bir olgu. Bu şiddeti doğuran, erkek egemen kapitalist sistemdir. Kim tarafından uygulanırsa uygulansın, LGBTİ+ karşıtı şiddete karşı mücadele edeceğimizi açıkça belirtmeliyiz.
Böyle zamanlarda uluslararası dayanışma en güçlü silahlarımızdan biridir. Bizi bölmek isteyenlere şunu göstermeliyiz: Göçmen kardeşlerimizle, komşularımızla ve tüm ezilenlerle birlikte, özgür olacağımız bir dünya için birleşerek mücadele ediyoruz!
Pride Rebellion aktivistlerinin Velvele için kaleme aldığı bu metni H. Pamuk Türkçeleştirdi. Editör: Bawer