yarattığım tanrı ile yol ayrımı 

yürürken sokaklarda bir gün,
adımlarımda senin hayalinle
sokakta kuş ölüsü bulmuş bir çocuk gibi.

varınca
burnumun sızladığı, sesimin titrediği o meydana ayaklarım,
bahaneler üretip elini tuttuğum,
renklerine uzandığım günümün sanrısı ile
izliyorum sonu denize çıkan,
biz gibi, 
alsancak sokaklarını…

ve bir çiçeği koparıp seni kokluyorum, yine.

yazarken sana kırılan kalemlerim…
aslında bir sırrı yok satırlarımın,
sadece ameliyatlı bir yer, dikişi her an atıp duran;
anlıyorum, sevgi her şeyi güzelleştirirken
bazı şeylere yet(e)miyormuş.

seni, hâlâ seviyorum
ama şimdi ise,
bir insan gibi seviyorum:
bir zamanlar fikrimde yarattığım,
olduğunu sandığım tanrı gibi değil.

Görsel: Julia Danielle David

Eren Ateş’in Yeryüzü Ağacı’nda daha önce konuk ettiğimiz şiirlerini okumak için tıklayınız

Yazar

  • İzmir’de yaşayan, epik kâinatta lirik olmaktan vazgeçmeyen bireyim. Kalemi elime aldığımdan beri bulduğum kâğıtlara birkaç cümle yazarak özgür bıraktım zihnimi. Okudukça, insanları çözdükçe çoğalttım. Basılı ve dijital dergilerde de yer alarak hayata kendimi tanıtıyorum. Şiir, devrim yaratır okurun zihninde. Samimiyetimizi, sevgimizi net görürüz. Bu yüzden kendimi yakın buluyorum ve yoğunlaşıyorum

Bir Cevap Yazın